پيش نوشت : با سلام به دوستان قديمي و عرض معذرت بخاطر تاخير چند ماهه . دليل اين تاخيرات هم همان است كه بود . شايد يكي از دلايل اضافي اين باشد كه كمتر ميل نوشتن طولاني و پست هاي مطول دارم بنابراين سعي ميكنم بعد اين كوتاه تر ولي آپدي تر بنويسم .از تبريكات و احوال جويي دوستان دراين مدت هم سپاسگزارم.

باز اين جناب ريس جمهور دهان مبارك گشود و چشم را بر بست و بي هوا و از روي باد معده و اطلاعات افراد زبده ! مشكلات كشور را گردن اين و آن انداخت . ملالي نيست . ما كه عادت كرده ايم به اين پريشان گويي و اين فراافكني هاي جناب . حالا اينكه اين صحبتها و اين شانتاژ هاي تبليغاتي چه بار حقوقي و دنيوي و چه معصيت اخروي براي اين دردانه عالم وجود دارد بماند ولي اين موج سازي تبليغي و رسانه اي احمدي نژاد هر چه ندارد براي گشودن برخي رازهاي سر به مهر حاوي مزيتهاييست .. بعد آن سخنراني ، در ميان شنونده ها شايد گمانه هايي براي شناسايي اين مجرم كله گنده زده ميشد و حس پووارويي اغلب مردم گل كرد تا مدتي هم سرگرم اين داستان تازه باشيم .اخيرا بخش دوم سناريوي تازه اتاق فكر آقاي احمدي نژاد هم كليد خورد و .....

حال خوشي ندارم و اين بي ارتباط با اين روزها نيست . ايام عزاداريها كه مي رسد بخلاف مرسوم هميشه و همگان ، من توان بيرون رفتن ندارم . از گذشته همدم چنين وقتهايم انديشيدن براي آنچيزي بوده كه برايش ديگران مي گريستند . گريستن به عاشورا بدون انديشه به فلسفه تحقق آن ، حكايت درد بي دردي داشتن است و نشتر زدن به خود . بايد به روزگاري گريست كه در آن مردمان توان انديشه به خود ندارند.

اين مردم برخلاف آنچه ميكنند از عاشورا دورند و حيات عاشورايي ندارند . حياتشان سر بر بالين روزمرگي و ستم پذيري گذارده است . عاشورا يك گوشه از تاريخ شيعه است اما حيات عاشورايي ، مختص به تاريخ و شيعه نيست . بلكه به دامنه حيات بشر گسترده است . اين حيات پيش از عاشورا بوده و پس از آن نيز ادامه داشته است . حيات عاشورايي در سر خم نكردن به ظلم و ستم و ساكت نماندن در حضور ستمگران است . ستمگراني كه زير نقاب مذهب و دين بزرگترين جنايات را مي توانند بر تن بشريت روا دارند ....

امروز روز بسيار شاديست براي من . عاشق برفم و زمستان و امروز بقدري برف نشسته كه امكان بيرون رفتن دشوار شده . ياد دوران كودكي و مدرسه افتادم وشوقي كه داشتيم و چه عشقي مي كرديم اگر اين بارش برف همراه ميشد با تعطيلي مدارس . درست مثل امروز و من مثل كودكان از اينكه امروز تعطيل شده غرق شادماني هستم . اين مقدمه برفي را داشته باشيد تا يك دليل ديگر براي شادمانيم بگويم كه مربوط به ديشب است و برنامه دو قدم مانده به صبح سيما. چيزي كه باعث شد بشود كمي از چهره زنگار گرفته سياسي خودمان بزنيم بيرون و برويم سراغ هنر شريف موسيقي.

قبلا هم در مورد برنامه دو قدم مانده به صبح مختصري در همين وبلاگ نوشته بودم و اينكه به عقيده من و شايد بسياري يكي از معدود برنامه هاي قابل توجه سيماست و يك اتفاق بزرگ است در تلويزيون اين سالها . مثل يك حضور سبز كه باعث شده تنها دلخوشي هنري ما در سيما همين برنامه باشد كه با حضور شيرين محمدصالح علا با اجراي منحصر بفردش لطافتي چند برابر بيايد. حضو ر هنرهاي شريف موسيقي ، تئاتر ، سينما ، معماري ، ادبيات ، كاريكاتور و چند بخش ديگر همچون روانشناسي و تاريخ هنر ايران با حضور برجستگان اين بخش و مجري گري كارشناسان صاحب نام و دعوت از بزرگان اين عرصه ها باعث شده اين برنامه بيش از هر برنامه اي ديگري به فضاي هنري كشور كه خالي از حمايت هاي هنري جديست كمك كند و ....

بعد از برنامه نود هفته گذشته و رسوايي تيم مديريتي احمدي نژاد در حوزه ورزش ، دومين رسوايي بزرگ جناب ريس جمهور در اين مدت اندك اين بار در حوزه جامعه و برخوردهاي انتظامي رقم خورد . خبر از اين قرار است كه سردار اشتري ، رئيس پليس امنيت ناجا اعلام کرد : اجرای طرح امنیت اجتماعی با دستور مستقیم رئیس جمهور اجرائی شده است و حتي در تهديدي ضمني اشاره كرد كه در صورت نياز، مدارك اين هماهنگي را كه توسط مرجع عالي نظام يعني شورای عالي انقلاب فرهنگي ابلاغ شده فاش خواهد كرد (+)

نمي دانم بايد چه گفت . ممکن است به نظر برخی شاید این موضوع مهمی نباشد اما به اعتقاد من این افشاگری ب توجه به میزان هماهنگی  نهادهای امنیتی و انتظامی با دولت احمدی نژاد بسیار مهم است . انگار طبل رسوايي اين دولت ارزشي و اين ريس جمهور ارزش مدار قرار است سريعتر از آنچه گمان مي رود بر زمين بيفتد  ...

ابتدا بخاطر تاخير مجدد عذر خواهي ميكنم و از دوستان كه با كامنت يا ميل منت مي گذارند ، ممنوم . در يك كلمه گرفتاري و هزار مشكل ديگر

برنامه نود ديشب براستي همه را غافلگير كرد .با وجودي كه تا پاسي ازشب( نزديك 2 بامداد ) به طول كشيد اما نتنها خوابمان نمي برد كه تازه داشت خواب 14 ماهه فوتبال ملي را با يك شفاف سازي رسانه اي از سرمان مي پراند . براي كساني كه فوتبال و پشت پرده اتفاقاتش را مي شناسند و به ساز و كار سياست زده فوتبال ايران آشنا هستند از قبل هم نكاتي روشن شده بود و دست دولتيان و بخصوص شخص اول قوه مجريه يعني حضرت مستطاب معجزه هزاره سوم از پيش رو شده بود . سخنان چندي پيش احمدي نژاد در تلويزيون و اعتراف صريحش به دخالت در امر تعيين ريس فدراسيون فوتبال نيز اين را بيشتر عيان كرد . اما برنامه نود اين بار در افشاي پشت پرده اتفاقات اين 14 ماهه يك اتفاق ويژه بود و در اين ميان نقش محسن صفائي فراهاني ، ريس كميته انتقالي و عضو ارشد جبهه مشاركت اساسي بود عادل خان فردوسي پور نيز با ذكاوت و مديريت خوب توانست اين گفتگوي يك نفره را به يك مناظره تلويزيوني داغ تبديل كند .......

جمعه شبي  در برنامه "100 فيلم " از شبكه سوم سيما فيلم " گاو" اثر ارزشمند داريوش مهرجويي و يكي از فيلمهاي برتر تاريخ سينماي ايران به نمايش در آمد . نفس چنين كاري بسيار جالب و در خور تقدير است . شبكه سوم در سري برنامه هاي صد فيلم ، بهترينهاي سينماي ايران و جهان را به نمايش مي گذارد . من گه گاهي اين برنامه را پيگير هستم ولي متاسفانه به دليل پخش نامناسب و همراه با سانسور بيش از حد برخي از فيلمهاي ارزشمند سينماي جهان بيشتر موجب آزارم شده تا خوشحالي . براي همين هم هست كه مدتهاست دنبالش نمي كنم يا اول براي خودم محاسباتي مي كنم يعني اينكه اگر فيلمي قرار باشد پخش شود ، اگر قبلا ديده باشم با توجه به آشنايي ام با صحنه ها و داستانش از يك طرف و نبوغ بالاي سانسورچي هاي صدا وسيما از طرف ديگر ، تصميم مي گيرم آنرا ببينم يا نبينم . چون ديدن فيلمهاي مثله شده يا با دوبله هاي عمدتا جديد و نامرغوب ،  جز جنگ اعصاب و بدو بيراه گفتن به بانيانش ، سود ديگري براي آدم ندارد.

ديشب هم وقتي تيتراژ فيلم گاو را ديدم با وجود ذوق زدگي تماشاي دوباره اين اثر فخيم ، اميدوار بودم كه ناچار به بدوبيراه گفتن نشوم . البته فيلم گاو از آن دسته از فيلمهاي قبل از انقلاب است كه نبايد با اصول پخش فيلمهاي بعد انقلاب تعارضي داشته باشد و نه به لحاظ داستان و نه تصوير ، جزو فيلمهاي ممنوعه قرار ندارد اما متاسفانه بايد گفت همان نگاه خاص متوليان سيما كه بيشتر بخاطر ترس از واكنش نيروهاي افراطي در جامعه و اقشار خشك مذهبي است باعث شده كه تا ساليان بسياري چنين فيلمي نيز يك اثر غير قابل پخش تصور شود . بيشترين نكات مشكل زا براي پخش چنين فبلمي ، نگاه استعاري و سمبليكي است كه داستان مرحوم ساعدي دارد ....

ديروز در گشت وگذاري اينترنتي، در يكي از وبلاگهاي همسايه ام چشمم به يك بازي وبلاگي خورد . سرآغاز اين داستان برمي گشت به نوشته زيبايي از وبلاگ يكي از عزيزان وبلاگنويس يعني آقاي درويش (+).

ماجراي ايشان ماجراي يك اسكناس دويست تومني است كه رهيافت تازه اي به ذهن نويسنده اش گشوده است .يك سيرو سلوك ساده ، بي پيرايه و بي ادعا . درويش با نقل اين تجربه اش ما رابه توجه به سويه ديگر وقايع مي خواند كه در آن مي شود جا پاي " او " را در تمام لحظاتش يافت .از نگاهش خوشم آمد و احساس نزديكي كردم با او و چون خودم به آنچه حضور در لحظات كوچك ولي ناب زندگيست باور جدي دارم ، اين شد كه تصميم گرفتم هرچند به اين بازي دعوت نشده ام اما به آن بپيوندم هرچند نا خوانده ولي انگار خوانده شده . با اينكه اين گفتار براي من يك بازي وبلاگي نيست ولي خود از جهاتي بازي ست يعني اگر نكو بنگري و از منظري ديگر اتفاقن يك بازيست كه اينبار مخاطبش نه ما كه كودك بي آلايش درون ماست .

نام بازي هست " او در اين نزديكي است "

شرايط اين بازي آسان گرفتن بازي ست . و لوازمش رها ساختن خود به درون امواج بيكران هستي وپاسخهاي مناسب به آن است . حاصل و نتيجه بازي هم يكي شدن با اوست و تجربه زندگي ناب . زندگي اي برتر از عقل محال انديش و محاسبه گر.....

باز هم دير شد ، مدرسه ام را نمي گويم ، پستهايي كه قرار بود بنويسم را مي گويم . مجدد از دوستاني كه سراغ مي گرفتند تشكر ميكنم و اميدوارم كه اينبار مجال بيروني فرصت اين را بدهد كه دراينجا چيزي بنويسم و الا بايد در اين دكان را تخته كنم .خوشبختانه هنوز مشتري دارم و كساني هستند كه با وجود بي وفايي ما هنوز مي آيند و سراغ مي گيرند. همانطور كه درپست قبلي نوشتم درگير يك كار تحقيقي و نوشتاري نسبتا سنگين بودم و هنوز هستم كه مجال فكر كردن به مسائل روز را كمتر مي دهد و از اين بابت چقدر خوشحالم كه مدتي فارق شدم از اين گند روز مرگي . واما اصل مطلب .

امروز 13 آبان است . از خيلي جهات 13 آبان يكي از تاثير گذار ترين روزهاي تاريخ نيم قرن اخير ما ست كه اثراتش طولاني تر از آنچيزي است كه در ابتدا بوجود آورندگانش پيش بيني مي كردند . 13 آيان را به جهت سه واقعه مورد اهميت مي دانند. نخست 13آبان سال 42 كه در آن امام خميني بعنوان رهبر آينده انقلاب 57 تبعيد شد و واقعه دوم مربوط به 13 آبان سال 57 است و درگيري خونين اقشار دانش اموز و دانشجو با نيرويهاي شاه و واقعه سوم اين روز، مربوط به سال بعد آن است يعني تسخير سفارت آمريكا توسط داشنجوياني كه به نيرويهاي خط امام موسوم شدند . از ميان اين سه واقعه ، مورد آخري واجد اهميت بيشتري است . چون تبعات آن واقعه در اتفاقات بعدي براي نظام و مردم نقش اساسي پيدا كرد .

اينكه اين تاثيرات چه بوده و تا چه حد واقعي ست تا بحال توسط بسياري مورد بحث واقع شده وهنوز واقع است . و هنوز نيز منتقدين و موافقين بسيار دارد . بيشتر موافقين آن واقعه هنوز با ديدگاههاي آدمهاي انقلابي و داغ سال 57 و با همان احساسات تند موضع مي گيرند . در اين ميان منتقدين ، بيشتر بر اساس عقلانيت سياسي و ارزش سود و زيان حاصل شده از آن به واقعه مي نگرند ....